Runy

Runy to sposób na zapisywanie słów stosowany w językach germańskich. Uważa się, że samo słowo oznacza „sekret”. Używano go na terenach współczesnych Niemiec, Skandynawii, Wielkiej Brytanii, Irlandii. Wykorzystywane były do celów rytualnych, magicznych; wróżono z nich. Zazwyczaj posługiwali się nim plemienni czarownicy i kapłani-druidzi. Runy rozumiane jako alfabet miał podarować ludziom główny bóg mitologii germańskiej, Odyn. Liczyły sobie 24 litery, choć zdarzało się, że było ich więcej. Najstarsze poznane przez nas zapisy pochodzą sprzed 200 roku p.n.e. Wyparła je wszędobylska, uniwersalistyczna łacina już około X wieku n.e. Obecnie można zauważyć stopniowy powrót run – nie jako systemu piśmienniczego stosowanego w naturalny sposób, ale w celach popkulturowych, zwłaszcza w grach, powieściach i filmach fantastycznych. Współcześni badacze zauważają powiązania run z alfabetem greckim, hebrajskim i fenickim. W zależności od wieku i obszaru stosowano różne rodzaje run, choć najczęściej spotykane należą do ostrych, kanciastych. Dzięki temu łatwo było wyryć napis na drewnie czy metalu, a także na kamieniach, z których następnie odczytywano przyszłość. Każda runa posiadała nie tylko znaczenie osobnej litery alfabetu, ale również symbolizowała określone słowo. Ich prawdziwi zwolennicy uważają, że odpowiednie wykorzystanie run zapewnia stabilność wszechświata. Poszczególne konfiguracje i ułożenia wpływają na podświadomość oraz wyzwalają ukryte moce psychiczne. Wisiorki z wyrytymi runami mają przynosić szczęście, a także wzmacniać pewne określone cechy psychiczne. Mogą zawierać też w sobie określone zaklęcia, np. miłosne czy śmiertelne.