Język szwedzki

Język szwedzki należy do grupy północnogermańskiej. Jest językiem urzędowym nie tylko w Szwecji, ale również w pobliskiej Finlandii (ze względu na 5% użytkowników tego języka). Obecnie mówi nim około dziewięciu milionów ludzi, co daje szwedzkiemu 89 miejsce w skali najczęściej wykorzystywanych języków świata. Najbliżej spokrewniony jest z innymi językami Skandynawii posiadającymi germański rodowód, a więc z duńskim i norweskim; mieszkańcy tych krajów są w stanie wzajemnie się porozumieć. Wpłynęła na to zarówno bliskość, jak i zależności, jakie wytwarzały się przez wieki między tymi państwami (wzajemne podboje i kolonizacje). Szwedzki posiada jeden oficjalny dialekt oraz wiele regionalnych. Przez wieki mieszał się też z językami krajów sąsiednich, stąd liczne zapożyczenia francuskie, niemieckie czy angielskie. Język Skandynawów należy do jednych z trudniejszych; jednym z powodów jest występowanie zbitek samogłoskowych – łącznie występuje tu siedemnaście tego typu fonemów. Ciekawostką może być istnienie dwóch rodzajów gramatycznych, ogólnego (powstałego z połączenia męskiego i żeńskiego) oraz nijakiego. Odmiana przez przypadki funkcjonuje w postaci szczątkowej i jest analogiczna do języka angielskiego (jedynie w dopełniaczu przez dodanie końcówki -s). Szwedzi posługują się alfabetem łacińskim, posiadają jednak własne litery, w tym dwu- i trójznaki. W Polsce rzadko gdzie można nauczyć się szwedzkiego, a na uczelniach zazwyczaj raz na dwa, trzy lata ogłaszany jest nabór na ten kierunek. Mimo to znajdują się chętni gotowi do nauki.