Greka i łacina

Greka i łacina należą do języków związanych z całą cywilizacją europejską. Łaciny jeszcze kilkadziesiąt lat temu nauczano w każdej szkole, dziś zazwyczaj jest jednym z obowiązkowych języków na większości kierunków studiów. Nauczanie greki należy do rzadkości, choć dawniej świadczyło to o gruntownym wykształceniu. Zazwyczaj uczą się jej obecnie przyszli filozofowie oraz fascynaci-lingwiści. Łacina znacząco wpłynęła na rozwój języków europejskich, z niej i domieszek języków miejscowych wyewoluowały języki romańskie. Wraz z rozwojem chrześcijaństwa do niegdysiejszych państw barbarzyńskich przenikały słowa związane z wiarą i liturgią katolicką. Wzbogaciła się również sfera administracji publicznej, ponieważ jedynym językiem pisanym w zachodniej Europie stała się łacina. Jednak sama łacina bogato czerpała z greki, także w sferze religijnej, choć często wyrazy zmieniały swoje podstawowe znaczenie. Dobrym przykładem na zilustrowanie tej tezy będzie słowo „anioł”, które pierwotnie po grecku oznaczało zwykłego posłańca. „Ewangelia” oznaczała „dobrą nowinę”, dziś zaś jest to określenie świętej księgi rzymskich chrześcijan. Greka istotnie wpłynęła na rozwój kultury wschodnioeuropejskiej związanej z obrządkiem bizantyjskim. Wywarła ona istotny wpływ na języki pozaeuropejskie w starożytności. Miała duże zastosowanie w erze hellenistycznej, kiedy to stała się nośnikiem wyższej kultury i spoiwem łączącym dawne dzieje Aleksandra Wielkiego. Jej dominacja w obszarze zachodnioeuropejskim zakończyła się wraz z nastaniem łaciny, która królowała w Europie przez następne kilkaset lat. Następnie stopniowo zaczął ją wypierać język francuski, potem angielski.